Een beetje allerlei

Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets gepost heb, en ik weet dat het excuus “het was ongelooflijk druk” een afgezaagd cliche is, maar ik ga het toch nog een keer bovenhalen, want het was effectief ook ongelooflijk druk de laatste tijd. Maar vanwege die drukte zal het deze keer weer een lang bericht worden, waarschijnlijk het voorlaatste van deze blog, want het is al 24 juni en er rest mij dus niet veel tijd meer hier in Paraguay.
Als ik het de laatste tijd zo druk heb vragen jullie zich vast en zeker wel af waarmee ik het dan zo druk heb. Wel, ik geniet eigenlijk gewoon met volle teugen van mijn laatste weken hier, en ook van de omgeving. Ik heb de watervallen van Foz do Iguacue bezocht in Brazilië en de “chaco” van Paraguay. Tussen die twee gebeurtenissen was er ook het laatste AFS-weekend, een behoorlijk emotioneel weekend voor iedereen. Maar laat ik beginnen bij het begin: een bezoek aan de chaco van Paraguay.

De chaco kan ik het best vertalen als “de wildernis”. Vroeger waren er veel wilde dieren zoals luipaarden en panters enzo, maar die zijn de laatste jaren sterk gereduceerd en dus moeilijk te spotten vandaag de dag. Dit is een trip die ik voor 1 keer zonder mijn hartsvriendin Agnes heb genomen, maar we waren een grote bende en het grootste deel van de mensen die meegingen kende ik al. We hebben veel mooie dingen bezocht en ik weet nu al een pak meer over de geschiedenis van Paraguay dan voordien. Normaalgezien zijn de Duitsers altijd zeer op elkaar, maar met het beetje Duits dat ik nog kan en mijn sociale karakter heb ik mij er toch wat tussen gemengd. Hannah Weiger van de VS was ook mee en samen hebben we toch wel wat afgelachen. Wat foto’s betreft kan je altijd een kijkje nemen op facebook, het is voor mij gemakkelijker om ze daarop te zetten… Dat was dus een supergeslaagd weekend wat mij betreft!

Het volgende weekend was er dan ons laatste AFS-weekend, een gelegenheid waar ik langs de ene kant wel naar uit keek maar langs de andere kant ook niet, omdat ik me realizeerde dat dit misschien de laatste keer zou zijn dat ik sommige mensen zou terugzien… Goed ja op de bus naar Ciudad del Este was het weerzien alleszins supervrolijk, weer een beetje mijn plat Vlaams geoefend en tegen dat we in “Hotel California” (jaja, zoals in dat liedje) aankwamen kon ik al volledig terug met een plat Gents accent “klappen” (haha, toch niet, dat kon ik zelfs niet toen dat ik nog in België zat ). Iedereen zag er bijna ongeveer het zelfde uit, misschien wat dunner of dikker maar toch geen echt schokkende verrassingen… tot Bjarki kwam opdagen, de enige Yslandse jongen. Tot groot ongeloof van alle vrijwilligers en mede AFSers was Bjarki er in geslaagd om tussen het beginkamp en dit kamp wel 22 kilogram kwijt te raken, ik moet zeggen dat bijna elke meisje hem aanklampte om te weten wat zijn geheim was, maar blijkbaar was er geen groot geheim maar heeft het eten hem zodanig beïnvloed…
De activiteiten waren deze keer niet zo saai als de vorige keer, en alles was bijzonder emotioneel, maar ik denk dat een van de activiteiten er toch met kop en schouders boven uitstak. Een van de vrijwilligers vroeg voor de activiteit wie er klaar was om naar huis te gaan en tussen ons gingen er wel enkele handen in de lucht, maar allemaal toch zeer twijfelachtig. Daarna vertelde ze zelf wat over haar ervaring in de VS en hoe anders alles was toen ze terugkwam in Paraguay en hoe moeilijk het voor haar was en zei ze ook naar ons toe dat we ons toch wel aan een hele boterham mogen verwachten als we terugzijn, en na dat ze haar hele speech had gehouden vroeg ze opnieuw wie er klaar was om terug naar huis te gaan, en geen enkele hand ging in de lucht, iedereen bleef maar zitten alsof ze net een slag van de hamer hadden gekregen. En dat was het eigenlijk ook. We vloeken soms wel een keer op Paraguay met zijn verdomde colectivo’s (bussen) enzo, maar geen van ons kan die verdomde colectivo’s eigenlijk missen… Het is gewoon zo Paraguayaans! Maar ik zal dit misschien een andere keer uitleggen, laat mij op dit moment maar bij het AFSweekend blijven. De laatste activiteit was ook superemotioneel, ik denk dat er niemand is die NIET geweend heeft, maar dat zat er eigenlijk ook wel een beetje aan te komen. De opdracht was dat je een guampa (waaruit je terere drinkt) moest geven aan iemand die dat jaar je door dik en dun gesteund was en met wie je dus het best bevriend was geworden. Voor mij was dat een keuze die ik onmiddellijk had gemaakt: Agnes. Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik dit Paraguayaanse avontuur zonder deze zotte Yslandse had overleeft, ik heb hier niet alleen Spaans geleerd maar ook een mondje Yslands, en geloof me, dat is een hele opdracht!!! En toen beseften we het, we hebben elk geen flauw idee wanneer we elkaar gaan terugzien, we zullen elkaar zeker en vast bezoeken maar het zal voor mij superdruk zijn aan de unief, vooral in mijn eerste jaar, en zij zal het de komende twee jaar ook heel druk hebben met school, dus wie weet zie ik haar pas binnen twee jaar terug… Een schrikwekkende gedachte, maar geluk heb ik een heel paar nieuwe oren als ik terug ben om over Agnes te praten, je zal het waarschijnlijk al supersnel beu zijn En na veel geknuffel en gehuil en gelach zat het AFSweekend er dan ook op en keerde ik terug naar het vertrouwde Capiata…

De tijd verstreek, en tot mijn grote frustratie had ik de magische watervallen van Iguaçue nog altijd niet gezien, iets wat ik vast en zeker wou doen voor ik terug naar België ging. En toen, opeens, deed de perfecte gelegenheid zich aan. Giselle, Yrsa’s gastzus had gehoord dat we met ons drieën (Agnes, Yrsa en ik) naar de watervallen wouden, dus stelde ze voor dat we met ons vieren gingen. Dat leek ons een uitstekend idee want het is altijd beter met een Paraguayaanse in de buurt. En dus boekten we onze bustickets en eenvoudig als dat kruisten we de Braziliaanse grens. Ik moet toegeven dat Portugees best wel een grappig taaltje is!! De watervallen waren schitterend, en alhoewel we een plaats hadden gevonden om in Brazilië te overnachten keerden we dezelfde avond nog terug met een bus naar Asunción. Het is nu eenmaal leuker om in je eigen bed te slapen, en dankzij Giselle was alles goed geregeld. Wat we zonder haar zouden gedaan hebben weet ik ook niet, maar het zou vast en zeker niet zo vlot zijn verlopen!! Voor alle foto’s moet je maar een kijkje nemen op Facebook

Voor de rest doe ik tegelijkertijd veel en ook weer niet veel in Paraguay. De examens op school zijn begonnen en dus kan ik in de voormiddag lekker uitslapen, en in de namiddag zit ik ofwel bij Agnes thuis ofwel zij bij mij, en als Yrsa weer eenzaam is in het verre Asunción gaan we haar bezoeken in de shopping, waar een groot deel van de AFS’ers bijeenkomt. Samen klagen we over het feit dat we minder dan twee weken te gaan hebben, plannen afscheidsfeestjes en kopen in grote hoeveelheden Paraguayaanse dingen, van jeans tot yerba mate! Zelf heb ik bijna alles wat ik terug wil meenemen, afgezien van een paar kleine dingen, maar die koop ik beter vlak voor ik terug ga.
Alhoewel iedereen in België superenthousiast is dat ik terug naar huis kom binnen twee weken zie ik het eerlijk gezegd niet zo heel zitten. Hetgeen dat ik in de post “Middernachtbedenkingen” heb geschreven geldt nog steeds, en nu het nog maar twee weken is nemen mijn twijfels meer en meer toe. Ik ben bang dat ik niet ga kunnen uitleggen wat er allemaal in dit jaar is gebeurd, en dat de mensen niet zullen verstaan wat Paraguay echt inhoudt. Maar ik ga alvast mijn best doen, gelukkig heb ik veel foto’s om mijn verhaal te illustreren Maar ik heb het meeste schrik voor afscheid nemen van al mijn vrienden hier, vrienden van over de hele wereld. Er zijn er die redelijk dicht zitten, zoals Duitsland, maar anderen zitten dan weer in Ysland en de VS en ik heb dus geen idee wanneer ik al die mensen terug zal zien. Dat is het grote verschil met toen ik afscheid van iedereen nam in Zaventem, ik wist dat ik binnen het jaar weer terug zou staan, maar wie weet wanneer ik Agnes, Yrsa en Hannah (Weiger) weer terug zie… We hebben allemaal onze eigen bezigheden en het zal niet gemakkelijk zijn voor ons om een datum te vinden waarop we weer kunnen afspreken en met universiteit zal ik het ook superdruk hebben, dus we weten absoluut niet voor hoe lang het afscheid zal duren… En dat vreet wel aan mij, net zoals het waarschijnlijk vreet aan de anderen. Voor mij is het gelukkig wel makkelijk om af te spreken met de Belgen, eventjes de trein op en we zijn er, en we zijn ook met redelijk veel van mijn AFS comité die hier in Paraguay zitten dus er hoeft zelfs niet altijd een trein bij te komen kijken, voor de mensen van de VS staten is het al een pak moeilijker, het land is veel groter en sommige mensen wonen helemaal aan de andere kant van het land… Maar goed, ik maak mij wel zorgen over afscheid nemen als de dag daar is, op dit moment ga ik nog met volle teugen van Paraguay genieten tot het einde daar is!!!

Hopelijk hebben jullie iets aan deze post gehad, ik ga waarschijnlijk volgende week ofzo mijn laatste bericht schrijven en voor jullie het weten sta ik al terug op Zaventem om al mijn verhalen in levende lijve te vertellen!! Dikke kussen en knuffels aan iedereen, Meliena

maandverslag april

Zoals jullie misschien al hebben gelezen in het verslag dat ik al gepost heb over Buenos Aires werd mijn maand april vooral in beslag genomen door mijn reis naar Argentinië. Maar de drie andere weken dat ik in Paraguay was heb ik natuurlijk niet stil gezeten. Er waren de dagdagelijkse activiteiten zoals naar school gaan en mijn vrije tijd in grote hoeveelheden bij Agnes spenderen. Samen zijn we ook naar een feestje van haar school gegaan, dat een groot succes was, maar voor mij was dé grote gebeurtenis het kleuren van mijn haar. Agnes had mij in Buenos Aires overtuigd dat rood haar mij schitterend zou staan en dus na onze terugkeer brachten we samen met Rocio (Agnes haar zus) een bezoek aan de kapper. In het begin was ik er niet echt van overtuigd, maar mijn twijfels smolten als sneeuw voor de zon toen ik het eindresultaat zag! Alhoewel sommige Belgen niet zo overtuigd waren, vond iedereen het hier in Paraguay zeer geslaagd. En onze (Agnes had ook haar haar laten kleuren) nieuwe haarkleuren vroegen toch wel om een feestje, dus de volgende dag zijn we samen met Rocio en Violeta gaan feesten in “El Santo”. De laatste week van april was er niet zo veel school, vrijdag was het dag van de arbeid en donderdag hadden we ook verlof omdat het dag van de leerkracht was. Woensdag was er dan een hele pak activiteiten en dus werd de “echte” schoolweek slechts gereduceerd tot maandag en dinsdag.
De maand april was voor mij een beetje een maand met veel gemengde gevoelens over Paraguay enzo want in Buenos Aires hadden we toch wel een beetje de smaak van Europa te pakken gekregen en beseften we dat Paraguay toch wel een typisch Zuid-Amerikaans land is, met zijn voor- én nadelen.
Maar hoe langer ik er over nadacht besefte ik dat Paraguay toch wel een uitstekend land is om op uitwisseling te gaan, want met bijna geen toeristische attracties is de kans toch wel klein dat je er ooit op vakantie zou gaan. Geen strand, stoffige straten en niemand die Engels spreekt, toch wel een echte interculturele ervaring!
En voor ik het wist was de maand april in alle stilte met als hoogtepunt mijn reis naar Buenos Aires voorbij gegaan. Nog twee volle maanden te gaan…

maandverslag maart

Ik weet dat we ondertussen al halfweg mei zijn, maar maart staat nog altijd vers in mijn geheugen. Het was niet zo’n goede maand, voor mij noch mijn familie. Maar laat ik dus beginnen bij het begin.
Ik ging als een goede student naar school en volgde braaf mee in de les, voornamelijk bij gebrek aan andere activiteiten… Maar de week was nog maar pas begonnen of ik werd ziek. Ik zal jullie niet de details geven, het zou niet aangenaam zijn om te lezen, laten we het houden op dit: mijn eten had niet veel zin om in mijn maag te blijven, en mijn drinken ook niet direct. Mijn papa heeft me dan naar het ziekenhuis gevoerd en daar hebben ze mij aan een waterinfuus gelegd en ondertussen een paar tests  gedaan. Drie uur later kwamen de resultaten toe: ik had een infectie in mijn maag en moest een of twee nachten in het ziekenhuis blijven, afhankelijk van hoe snel de infectie behandelbaar was. Terwijl ik daar in de wachtzaal lag te wachten hoe ze mijn kamer in orde brachten hoorde ik aan de andere kant van het gordijn een bekende stem: Hannah, een andere AFS-student die blijkbaar ook moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Geluk bij een ongeluk, was ik toch niet alleen!!
Ik heb twee nachten in het ziekenhuis gelegen en daarna mocht ik naar huis gaan, mits een streng dieet en medicatie. Voor een weekje ging alles goed met mij en dan kwam het slechte nieuws: mijn Paraguayaanse grootmoeder was overleden. En alsof het nog niet slechter kon gaan werd ik die nacht door een spin gebeten met als resultaat dat mijn hele voet gezwollen stond. Terug naar de dokter dan maar. De dokter kon niet veel doen, hij heeft mij iets gegeven om verdere zwelling te voorkomen en voor de rest mij twee dagen platte rust voorgeschreven, net op het moment dat mijn mama alle hulp in huis kon gebruiken, dat was voor mij nog het meest vervelende…
De week daarop hadden we vanalles te regelen voor onze reis naar Buenos Aires, en zo is de maand maart dus wel nog snel voorbij gegaan. Agnes en ik hebben ontdekt waar de bus 27 draait en ook waar mijn buurmeisje Laura werkt, dat zullen we niet snel vergeten!! Ook heb ik veel “sleepovers” gehad tijdens het weekend, gelukkig had mijn gezin daar geen enkel probleem mee.
en dat is in het kort een beetje de maand maart, die dus een paar dieptepunten had maar op het einde toch nog leuk werd met de voorbereidingen voor onze reis naar Buenos Aires!!

Reisverslag Buenos Aires

Van zeven april tot dertien april verbleef ik onder het gezelschap van de twee Yslandse meisjes Agnes en Yrsa in Buenos Aires. Het waren zeven wonderlijke dagen die ik nooit zal vergeten. Maar mijn verhaal begint niet op zeven aprilm al op zes april werd het startschot voor Buenos Aires gegeven.
Agnes en ik bleven bij Yrsa thuis slapen en haar mama zou ons dan in de vroege uurtjes van zeven april naar de luchthaven voeren. We aten een heerlijke bananencake en waagden onszelf in het (niet verwarmde) zwembad. We waren allemaal heel opgetogen om naar Buenos Aires te gaan, want was BA niet de hoofdstad van wat men ook wel het “Europa” van Zuid-Amerika noemde? We zouden het snel genoeg ontdekken!
De vlucht verliep vlot en zonder vertraging, zodat we rond tien uur in de luchthaven landde. Na wat zoeken hoe we het best naaronze hostel konden gaan besloten we een taxi te nemen en met ons drie de kosten te delen. De hostel waarin we verbleven is algemeen bekend bij de meeste taxichauffeurs , wat dus wel veel dingen vergemakkelijkte, en rond elf uur ‘s morgens dropte onze taxichauffeur ons af voor Millhouse hostel.
We waren allemaal wat moe van de vlucht en konden dus niet wachten om naar onze kamer te gaan, maar er was blijkbaar iets mis gegaan met de online reservatie zodat we onze eerste nacht in een vier-persoonskamer zouden slapen en de vijf overige nachten pas in de veel goedkopere “dorm” terecht konden. Goed, ons maakte het niet veel uit, zolang we maar een plaats hadden om te slapen.
We installeerden ons in onze kamer, trokken andere kleren aan en verkenden de stad een beetje. Vlak bij onze hostel was de eerste toeristische “attractie” al gemakkelijk te zien: de obelisk.

de obelisk

Daarna waren we van plan om (met behulp van onze kaart) naar het Roze Huis te wandelen maar onderweg stootten we op de winkel/wandelstraat Florida en besloten dat het Roze Huis er de volgende dag ook wel nog zou staan

agnes en ik op Florida

We keken wat rond, Agnes kocht haar eerste aankoop van de trip en toen vijf uur gepasseerd was besloten we dat het genoeg was geweest voor die dag en keerden we terug naar de hostel. We namen een snelle douche, rustten wat uit en gingen op zoek naar iets gezelligs waar we konden eten. Zo’n gelegenheid diende zich gelukkig net om het hoekje aan en na een kijkje te hebben genomen op het menu besloten we dat het het proberen waard was.
We waren alledrie blij om in Argentinië te zijn en dat straalde waarschijnlijk wel af op onze gezichten, maar op de een of andere manier straalde Yrsa blijkbaar meer dan ons want zij was het die (onbedoeld) het telefoonnummer van Roberto Rodriguez bemachtigde, Ik moet je niet vertellen dat we nog lang gelachen hebben met die arme Roberto die haar op een serviette had toegeschreven: “Je bent het mooiste meisje dat ik ooit al heb gezien en ik kan het echt niet geloven!” Tijdens happy hour genoten we van een cocktail (twee voor een) en live muziek van het jazzbandje Pica Pica

poster Pica Pica

Moe maar tevreden kropen we die avond in bed.

De volgende morgen moesten we er weer vroeg uit want onze gratis toer begon al om elf uur en voor die tijd moesten we nog uitchecken en naar het ontmoetingspunt van de toer wandelen.
Op het Meiplein (voor de kenners van het spaans: Plaza de Mayo) vonden we onze gratis gids Gaston en een eindje verderop nog een groepje deelnemers. Gelukkig sprak iedereen Engels en met een goed humeur begonnen we aan de toer. In de twee uur die volgden legde Gaston de geschiedenis van de stad en zijn wonderlijke gebouwen op een erg amusante en interessante manier uit. Als je ooit naar Buenos Aires gaat kan ik het zeker aanbevelen. Gaston spreekt vloeiend Spaans én Engels, dus iedereen kan makkelijk volgen.
De toer begint op het Meiplein voor het regeringshuis en passeert langs het Roze Huis, Cafe Tortoni en loopt de hele Meilaan (Avenida de Mayo) af. OP het einde van de Meilaan kom je de obelisk tegen en dan zit de toer erop. We namen als afscheid nog snel een foto van ons met gids Gaston en vandaar vervolgden we onze weg.

wij met gids Gaston

Die namiddag namen we de metro (een duidelijk en snel vervoermiddel) naar shopping Abasto en Agnes was zó blij om er een Zara tegen te komen dat ze hem bijna helemaal leegkocht, maar gelukkig konden Yrsa en ik haar toch nog een beetje tegenhouden. Ikzelf hield het op een jeansbroek en Yrsa op een eenvoudig topje (ik zal voor de mannen maar niet opsommen wat Agnes allemaal gekocht heeft ). We aten een vieruurtje in Starbucks en besloten om na een namiddag winkelen wat geld te besparen en ons eigen avondeten te maken in de keuken van de hostel. Het resultaat was een tonijnsalade met olijven en fettakaas voor mij en Agnes en voor Yrsa sandwichen met Nutella.
Die avond installeerden we ons ook in onze nieuwe kamer en maakten meteen kennis met onze kamergenoten: Ed en Lauren, een koppel uit Wales dat na hun studies besloten had te wereld af te reizen, en Sarah en Karinn, ook twee mid-twintigers die hadden besloten om een stapje in de wereld te zetten, maar dan op hun eentje. Het klikte meteen met Ed en Lauren en samen hebben we toch heel wat gelachen. Ze waren al een tijdje onderweg en hadden landen zoals Nieuw-Zeeland, Australië, Indonesië, Thailand enzovoorts bezocht en dus al heel wat meegemaakt. Het was best wel leerrijk om te horen en ik heb heel wat inspiratie opgedaan voor wat te doen na mijn studies. Die avond werd de tweede rustige avond op rij.
Donderdag zijn we behoorlijk laat opgestaan en naar de haven gewandeld. Onderweg zijn we een kleine kerk tegen gekomen en omdat het die dag Witte Donderdag was besloten we een kijkje te nemen. Na dat korte intermezzo hebben we wat langs de rivier gewandeld en een bezoek gebracht aan een oude fregat dat nu functioneerde als museum. Het was de twee pesos zeker waard!! (1 euro= 4.5 pesos)

het kerkje

Zoals je kan zien was hij al op heel veel plaatsen in de wereld geweest!
In de vroege avond brachten we ook een bezoek aan het Congresplein (Plaza de Congreso) waar op dit moment de buddy bears staan. Buddy Bears is een initiatief van Unicef en bijna elk land heeft zijn eigen beer. Met deze beer tonen we aan dat we met ons land willen werken aan meer verdraagzaamheid in de wereld (voor meer info neem eens een kijkje op www.buddy-bear.com).
België had (uiteraard!) zijn eigen beer maar na lang zoeken moesten Agnes en Yrsa teleurgesteld vast stellen dat een beer van IJsland er niet tussen zat. De beer van Paraguay hebben we wel gevonden, maar die was bijlang niet zo mooi als die van ons kleine Belgenlandje. Zie zelf maar!

ik met de beer van België

wij met de beer van Py (in het midden)

Omdat Argentinië ook bekend staat voor zijn steaks besloten we om die avond een lekkere steak te eten, maar dat viel eigenlijk wel wat tegen. Misschien waren onze verwachtingen net iets te hoog, maar de steaks arriveerden ongewoon snel en alhoewel ik mijn steak medium rare had besteld was hij eerder goed gebakken. En zoals we later merkten ook wat overprijst. Maar goed, het kan altijd erger.
Op de terugweg struinden we een paar kleine marktjes af en kochten we souvenirs voor de familie thuis en ook voor onszelf. We zagen de obelisk volledig verlicht en ik waagde snel mijn leven om er (speciaal voor jullie) een foto van te nemen. Ik hoop dat hij een beetje de moeite waard is!

de obelisk "at night"

Terug in de hostel ruimden we onze puinhoop op en probeerden Yrsa’s nieuwe boxen uit –> een uitstekend koopje!

Yrsa met haar boxen

De volgende morgen waren we (voor de derde keer op rij) opnieuw te laat voor het ontbijt en dus besloten we om het hoekje een brunch te nuttigen. Die brunch viel echter uit in een grote lunch, want het was een gigantische hamburger die we waarschijnlijk net met twee, laat staan alleen zouden opkrijgen. Ook kwamen we twee Hollanders tegen die behoorlijk onbeleefd tegen mij waren, misschien waren ze wel jaloers op mijn prachtige en veel beschaafder Vlaams accent
We rustten wat uit in een mooi park en liepen een paar vlooienmarktjes af, maar dat bracht niet veel op behalve veel foto’s

ik en Agnes

Yrsa

Op weg naar huis volgden we een impuls van Yrsa om een plaatselijk toeristenbureau binnen te lopen dat ook entrees voor tangoshows verkocht en met ons drieën besloten we naar een meer traditionele show te gaan in “Cafe los Angelitos”. De show duurde iets minder dan twee uur en was prachtig, er werd niet alleen gedanst maar ook gezongen en er werd gezorgd dat de liveband zeker niet werd vergeten. Het was een shitterende avond en als je de dansers vol passie op het podium zag dansen kreeg je zelf ook wel zin om een paar passen uit te proberen. Na dat ons busje ons terug bij de hostel had afgezet bleven we nog wat beneden hangen en waagden ons zelfs aan een partijtje biljart met Ed en Lauren.

Yrsa en ik

Agnes en Yrsa

Op onze voorlaatste dag besloten we om een goede (klein)dochter te zijn en kaartjes te sturen naar de hele familie. We kochten onze kaartjes, bewapenden ons met drie stylo’s en gingen naar de tuinen. Voor we ons aan het werk zetten besloten we onze jeugdigheid nog eens te vieren door te schommelen maar toen een klein kindje aan zjn mama vroeg “¿Mama, eso puede romper o no?” (Mama, kan dat breken of niet?) besloten we dat we onze jeugdigheid ook wel op een andere manier konden vieren.

Agnes en YrsaWe wandelden verder naar een van de dichtsbijzijnde tuinen, spreiden mijn sjaal uit in het gras en begonnen met onze kaartjes te schrijven. Afin, ik schreef mijn kaartjes terwijl Yrsa en Agnes geduldig wachten tot ik ze zou vertalen in het Engels en zij ze dan konden vertalen in het IJslands om op hun buurt naar hun familie te sturen, met andere woorden, IK heb de kaartjes van Agnes en Yrsa geschreven Dat vertalen nam behoorlijk wat tijd in beslag want sommige van mijn uitdrukkingen waren typisch Vlaams. Goed, na die vertaaloefeningen planden we verder onze dag want we hadden toch nog een paar uur te vullen voor de dag om was. We wandelden langs de zoo, beklaagden dat we bijna terug moesten naar Paraguay en namen de metro naar de hostel. Yrsa

Ik deed een klein dutje terwijl Yrsa en Agnes hun kleren wat op orde brachten en toen ik een uurtje later wakker werd hadden Agnes en Yrsa besloten dat we op aanraden van Yrsa’s Argentijnse “nicht” steak zouden gaan eten in de shopping. We wisten niet goed wat te verwachten, een restaurant in een winkelcentrum kon toch niet zo veel voorstellen, dus gingen we casual gekleed op weg naar de metro. Wat we in de shopping aantroffen was geen restaurant maar wel iets dat werkte met een aanschuifsysteem en plastieken borden en bestek. Gelukkig maar dat we ons niet helemaal hadden opgedoft. Ondanks het feit dat het servies allemaal wegwerpbaar was, was het een supergoede steak en dat voor een weinig geld, we hadden het getroffen die avond! We deden nog wat aan “windowshopping” en genoten van een warme chocomelk op het terras van Starbucks. Voor we het goed en wel beseften sloeg de klok half elf en werd het tijd om terug te gaan. We waren van plan geweest om de metro te nemen, maar die was al gesloten en we zagen ons gedwongen om een taxi te nemen. Toen we terug kwamen was er veel commotie beneden en toen we vroegen wat er aan de hand was bleek dat onze hostel zorgde voor ingangskaarten en vervoer naar de grootste club van Buenos Aires, “Pacha”. We besloten dat we maar 1 keer de kans zouden krijgen om met deze mensen uit te gaan in Buenos Aires en grepen dan ook de kans met beide handen. Het was een grote hap uit ons budget maar vast en zeker de moeite waard!!

Yrsa, ik en Lauren

Ed

Yrsa en Marco (UK)

Maar als ik moet kiezen tussen Paraguay en Buenos Aires om te feesten, dan kies ik toch wel voor Paraguay, veel goedkoper en (volgens mij) toch wel betere muziek. Maar het was toch wel een ervaring op zich!
Omdat het nachtleven daar pas rond twee uur begint gaat het verder tot in de vroege uurtjes en ik denk wel dat iedereen blij was toen we om half zeven in ons bedje konden kruipen. We sliepen bijgevolg ook een gat in de namiddag maar rond twee uur werden iedereen op onze kamer dan toch wakker. Ed en Lauren vroegen zich af waar ze goedkoop maar toch lekker konden eten en dus namen we ze mee naar een pizzatent in de buurt die ondanks dat het Pasen was toch open was. Na een heerlijke lunch scheidden onze wegen zich en ik weet niet naar waar die van Lauren en Ed leidde maar wij namen de metro naar het Meiplein en bezochten de kathedraal. Er was een mooie mis met een schitterend koor op de achtergrond. We hadden gehoopt om ook een rondleiding te krijgen in het Roze Huis maar wegens Pasen werden er geen toers gegeven. Helaas!
Op aanraden van de gids van dinsdag namen we ook een keer de A-lijn van de metro, die de eerste lijn was in de stad en nog de originile wagons had met deuren die je met de hand moest openen.

de oude wagon

en zijn deuren

Ook op aanraden van onze gids gingen we iets gaan drinken in Cafe Tortoni, een 150 jaar oud koffiehuis dat veel beroemdheden had geserveerd maar nu vooral toeristen zoals ons aantrok. We zaten daar een tijdje op ons gemak want aangezien onze toer in het Roze Huis in het water was gevallen hadden we tijd op overschot.

Ik, Yrsa en Agnes

We bespraken hoe we ons de volgende dag nuttig konden bezighouden want alhoewel we al om elf uur moesten uitchecken vertrok ons vlucht pas  ‘s avonds en hadden we dus de hele dag te vullen. We regelden ook ons vervoer naar de luchthaven en na dat iedereen zijn drinken had opgedronken en een bezoek had gebracht aan het toilet wandelden we zeer op ons gemakje terug naar de hostel. Ik maakte mijn spullen wat op orde want ik had geen zin om de volgende morgen die puinhoop op te kuisen. Daarna haalde ik een paar uur slaap in dat ik die nacht had gemist terwijl Agnes en Yrsa naar het cafe/restaurant van de eerste avond gingen. Ik haalde hen later in en bestelde een heerlijke milkshake en toen een beetje later opnieuw pica pica (het groepje van de eerste avond) kwam opduiken bleven we een wat langer dan gepland, dus het was met wat vertraging dat we in ons bedje kropen… De laatste nacht, tot onze grote spijt…
De volgende dag deden we wat noodzakelijk was: uitchecken en postbode spelen. Yrsa had van haar gastmama een pakketje gekregen dat ze bij diens tante moest afleveren, en ik denk dat we daar toch wel redeljk lang zijn blijven plakken. Afin, het was al rond twee uur tegen dat we daar buiten waren, maar het was echt een supervriendelijk mevrouwtje die voornamelijk alleen was in haar grote appartement, dus het was met veel plezier dat we daar langs gingen. Na onze lunch waren we eigenlijk een beetje zonder activiteiten, dus wandelden we naar de carfourre en kochten sandwichen en een pot nutella en rustten we wat uit in de zalige zetel in de hostel. En na het zien van “A corpse bride” was het zover en was onze taxi daar. Het zat er definitief op, en we moesten terug naar Paraguay. De vlucht was heel snel over en gelukkig stond Yrsa haar mama ons al op te wachten toen we uit de terminal kwamen en daar opeens had ik een flash forward, van een Belgische mama en papa die op mij stonden te wachten, een dag die hier heel snel zal komen. En ondanks het feit dat ik mij rot heb geamuseerd in Buenos Aires was ik toch wel blij om terug in het vertrouwde Paraguay te zijn…

maandverslag februari

Het zag er naar uit dat februari terug een rustige maand zou worden zoals januari, met hier en daar een paar tropische regenbuien maar halfweg de maand kreeg ik een nieuwe bezigheid: school. Het is een grote verandering in vergelijking met vorig schooljaar, toen ik naar San José in Capiata ging en geen woord Spaans sprak. Nu ga ik naar Renacimiento in San Lorenzo en mijn Spaans is op en top in orde De klasgenootjes zijn supervriendelijk voor mij en het is leuk dat ik mee kan volgen in de conversaties en ook in de les. Ik zit in de richting Sciencias Basica (wat te vergelijken met de wetenschappen bij ons) en alhoewel ik meestal herhalingen zie (behalve in fysica) komt dat best wel handig uit. Ik werk nu actief mee in alle lessen en het noteren is niet zo moeilijk zoals het lijkt, Spaans is een relatief gemakkelijke taal om te schrijven.  In juni zijn er examens en engels en wiskunde doe ik zeker mee en ook literatuur lijkt me wel interessant om mee te doen, misschien ter voorbereiding van volgend jaar. Afin ja, dat zijn zorgen voor later.
Vanavond hebben we een welkomstfeestje bij Fernando thuis voor de twee andere AFS’ers die hier zijn toegekomen (twee meisjes van Duitsland), ik leef wel wat mee met hun. Ik herinner me hier mijn eerste weken, het was alsof de tijd iets tegen mij had, zo traag ging ze voorbij. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat de tijd iets tegen me heeft, het lijkt alsof de weken die nog komen worden doorgespoeld als een film op DVD. Een ervan woont heel dicht bij Agnes en een van de eerste avonden dat ze hier was hebben we haar uitgenodigd om een film met ons te kijken en we waren haar wat aan het gerust stellen dat het nu voor haar wel wat lastig is maar dat van zodra ze Spaans spreekt alles veel sneller vooruit zal gaan, en toen gingen we over op klagen omdat we nog maar vier maanden hadden en ze keek wel wat verbaasd, wat ook logisch is, ik kon mij in het begin ook niet voorstellen dat ik nog zou klagen dat ik terug naar huis moest.
Voor de rest is alles rustig, mijn grote broer heeft een auto gekocht en mijn nichtje is de laatste paar dagen wat ziekjes geweest maar het is een grote meid die niet veel huilt
Voor Nidin (grote zus) begint universiteit volgende week maandag, ze is wel een beetje aan het stressen want elk schooljaar begint met een paar algemene test van wat ze het vorige schooljaar hebben onthouden, redelijk dom als je het mij vraagt want ze hebben aan het einde van elk schooljaar examens… Ik merk wel dat er toch redelijk wat verschillen zijn tussen onze universiteit en de Paraguayaanse universiteit. Zo kunnen de studenten kiezen of ze ‘s morgens, ‘s middags of ‘s avonds les hebben, en sommigen zien gedurende een maand elke dag 1 materie en de volgende maand een andere materie (zoals Nidins vriendje Diego). Het hangt allemaal wat af van de universiteit waar je naar toe gaat.
Vandaag zijn Nidin en ik ook helemaal naar Interpol gegaan (anderhalf uur op de bus!!!) om een document voor mijn visum in orde te brengen en toen we daar eindelijk aan kwamen bleek het niet nodig te zijn, daar konden we niet zo mee lachen, ik zal eens van mijn oren maken als ik maandag die documenten ga gaan afgeven. 

Ziezo, dat was het voor nu, ik zal jullie zeker op de hoogte houden wat betreft school en andere bezigheden en we zien elkaar snel terug
Besos,

Meliena

middernachtbedenkingen :)

Tegenstellingen leren ons het leven altijd net iets meer appreciëren. Als we net in de gietende regen hebben staan wachten op onze bus zullen we het waterige zonnetje meer appreciëren. Als we razende honger hebben zullen we een stapel boterhammen met meer smaak opeten. Honger is de beste saus, niet waar? En als we lijden aan een gebroken hart zullen we de liefde die we van anderen krijgen 1000 keer meer appreciëren.

Er resteren mij hier slechts twintig weken in Paraguay, voor mij maar een mager getal. Tussen Paraguay en België bestaan veel verschillen die mij het leven zoveel keer meer hebben doen appreciëren.

Voor ons is het heel vanzelfsprekend dat we met onze fiets naar feestjes kunnen of als het te ver is iemand ons brengt en komt halen.
Voor ons is het vanzelfsprekend dat als we met ons lief op onze kamer zitten de mensen ons wat privacy gunnen.
En voor ons is het vanzelfsprekend dat we zonder al te grote problemen ‘s avonds het openbaar vervoer kunnen nemen.
Maar dat is het eigenlijk niet.
ÇHier in Paraguay wordt er alleen naar feestjes gegaan als je iemand kent die over een auto beschikt, kan rijden en ook zin heeft om naar dat feestje te gaan.
Voor de Paraguayanen maakt het niet uit hoe lang je al samen bent met je lief, maar alleen met twee op 1 kamer die niet de woonkamer is, is ondenkbaar. Ik zie mijn grote zus vaak genoeg buiten zitten met haar vriendje. Laatst stelde ik zelfs voor om samen een film te kijken maar dat ging niet want papa was in de woonkamer naar de voetbal aan het kijken en alhoewel Nadine ook een tv en dvd-speler op haar kamer heeft konden we daar niet kijken omdat Nidin haar vriendje erbij was.
En hier in Paraguay nemen alleen waaghalzen de bus na acht uur. Ikzelf ben al meer dan 1 keer bij Agnes blijven slapen omdat we de tijd uit het oog waren verloren en het té gevaarlijk was op straat. Gelukkig heeft mijn familie daar geen problemen mee zolang ze weten waar ik ben en ze een nummer hebben om naar te bellen.

Het maakt niet echt uit of je nu voor drie, zes of twaalf maanden op uitwisseling gaat maar ik denk dat iedereen na zijn terugkeer zijn eigen cultuur meer gaat appreciëren. We worden meer verdraagzaam ten opzichte van andere culturen maar tegelijkertijd worden we ook meer patriottisch.

Ik weet nu ook waarom er in het contract van AFS staat dat je moet terugkeren op de vastgelegde datum. Het klinkt voor sommige mensen misschien wat dom want wie wil nu niet terugkeren naar thuis, maar ik denk dat er best veel zijn. Ze willen misschien wel terugkeren naar huis maar zijn bang voor de gevolgen. Mensen die voortdurend vragen hoe het was, wat je allemaal hebt gedaan, die zeggen dat je veranderd bent, die willen weten wat je gaat studeren, of je al vakantieplannen hebt gemaakt, het kan allemaal een grote overrompeling zijn. (Voor mama, papa en de rest van de familie: ik weet dat jullie ongelooflijk nieuwsgierig zijn om al mijn avonturen te horen maar aub, overval me niet met vragen, het zal er na een tijdje wel vanzelf uitkomen:))
En dan is er nog de befaamde omgekeerde cultuurschok waarvoor iedereen ons waarschuwt. Het moment waarop je je plotseling realiseert dat het allemaal voorbij is en dat je verder moet met de rest van je leven. Er zijn er die dan vallen in een zwart gat, die alleen maar terug willen naar hun gastland en absoluut geen idee wat ze met hun leven moeten aanvangen. Ik denk dat iedereen dat wel wat heeft maar dat sommigen dieper vallen dan anderen. Ik doe nu al mijn best om dat te voorkomen en zorg dat ik iets om handen zal hebben tijdens de grote vakantie. Gelukkig heb ik mijn vriendje waarop ik altijd kan rekenen. We zijn er in geslaagd om onze relatie te behouden en in mijn ogen zelfs te versterken gedurende deze zes en en een halve maand, iets wat ik nooit had gedacht toen we net samen waren. Maar ik weet nu dat we het zullen halen. We zijn inderdaad nog jong maar als je samen een AFS-jaar aankan, dan kan je veel aan. Bij deze, Thomas, liefje, ik zie je graag
Voor de rest heb ik natuurlijk ook nog mijn familie en mijn twee schatten van zussen waar ik altijd op kan rekenen en ik heb bovendien geleerd wie mijn echte vrienden zijn. Bedankt aan iedereen die trouw mijn avonturen heeft gevolgd en mij niet vergeten is in dit Zuid-Amerikaanse gat . Ik weet dat ik niet altijd even goed op jullie vele mailtjes heb geantwoord en ik besef dat jullie soms meer vragen hebben dan ik mij realiseer. Maar geen nood, antwoorden zullen jullie zeker krijgen, ook al duurt het een tijdje!
Goed, ik ga hier afsluiten en aan het eind van de maand krijgen jullie te horen hoe school mij vergaat

Dikke kussen en tot binnenkort,
Meliena

Carnaval in Encarnacion

Hallo iedereen

zoals belooft is hier dus het verslag van mijn weekend in Encarnacion, dat dus ongelooflijk zalig was (het maakt mijn gemiste skivakantie zeker goed!!), mijn hoofd duizelt er nog altijd een beetje van

We zijn de nacht van vrijdag op zaterdag vertrokken en aangezien de bus vlak bij mijn huis vertrok zijn vrijdagavond Agnes, Yrsa en Havle (allemaal van Ysland) bij mij thuis gebleven en hebben we gepraat en gelachen tot het tijd was om naar de bus te vertrekken. Agnes en Yrsa waren wel wat moe, maar gelukkig hadden we een comfortabele hangmat waarin ze konden uitrusten

Agnes en Yrsa in de hangmat

Na vijf uur en een half rijden kwamen we dan eindelijk toe in Encarnacion, waar we na het afzetten van onze spullen in het hotel een wandeling in het dorp maakten. Downtown hadden we zicht op een prachtige skyline aan de overkant van de rivier en uptown konden we lekker gezond ontbijten met frietjes en cola

de skyline downtown

Na de wandeling besloten velen om een dutje te doen, maar ik zette ze aan om te gaan zwemmen en algauw hadden we een poolparty gebouwd

poolparty

ik en Hannah

Daarna hebben we allemaal een dutje gedaan en toen werd het tijd om ons klaar te maken voor het carnaval

Yrsa ik en Agnes

En nu ga ik niet te veel meer zeggen, want een foto zegt meer dan duizend woorden en ik heb er veel

Agnes en Hannah

Havle

de dames van het carnaval

Emerson

ik, hannah, emerson, zan en agnes

zan en agnes

Na het carnaval drie uur slapen, zakken maken en terug op weg naar Capiatá, met als tussenstop een paar indrukwekkende ruïnes

las Ruinas Jesuiticas de Trinidad

deze ruïnes maken deel uit van het Unesco werelderfgoed en zijn best wel indrukwekkend, jammer dat iedereen zo weinig had geslapen en het daarbij nog eens heel erg warm was

Yrsa zal voor eeuwig achtervolgt worden door spoken omdat ze het graf van de doden heeft geschonden!!

grondplan ruïnes

een echte tarantula!

mijn vertrouwenspersoon Ana en haar vriendje Jaemen

Ziezo, dat was het voor dit weekend, ik maak al wilde plannen om binnen twee jaar terug te komen, maar we zullen wel nog zien zeker?

superdikke kussen en tot de volgende, Meliena

maandverslag januari

Hoe langer ik hier in Paraguay ben, hoe meer het mij begint op te vallen hoezeer ze hier wel van Duitsland en alles wat daarvan afkomstig is houden. Dat heeft zo zijn voordelen, want overlaatst vond ik Schwarzkopf shampoo in de supermarkt, maar het brengt ook enige nadelen met zich mee. Een week of twee geleden was ik naar tv aan het kijken toen opeens “Tokio Hotel” met één van hun liedjes verscheen. Ik veranderde snel van kanaal, want (sorry als enige Tokio-fan dit leest) net als elk zinnig mens vind ik Tokio Hotel maar niks. Echter, mijn kleine zus Nadine had de begintonen gehoord en vroeg mij zeer verontwaardigd waarom ik niet bleef kijken naar het clipje. Nu ja, over smaken valt natuurlijk niet te twisten, en gelukkig beseft Nadine dat ook en hebben we het erop gehouden dat zij wél van Tokio Hotel houdt en ik niet.

De maand januari was een zeer rustige maand, ik ben met Nadine naar de cinema gegaan,  samen met Nidin (mijn grote zus) gaan winkelen in Mariscal Lopez Shopping (Asuncíon) en ik heb ze bovendien beiden verslaaft gemaakt aan Lost, die ze hier in de dvd-theek verhuren voor 5000 guarani per dvd (1 dvd bevat vier episodes en 1 euro is nu 6800 guarani). Samen hebben we er het eerste seizoen doorgejaagt maar gelukkig hebben ze hier ook seizoen 2, 3 én 4

Naast het kijken naar Lost hou ik mij ook bezig met sporten. Er is een klein voetbalveldje in de buurt waar ik drie keer per week ga gaan lopen voor ongeveer een halfuurtje en de dagen dat ik niet loop doe ik aan touwtje springen. Het klinkt misschien ietwat dwaas in de oren, maar geloof me, twintig minuten touwtje springen put je wel degelijk uit. En gelukkig werpt al het sporten zijn vruchten af, iedereen zegt dat ik er al veel magerder uitzie dan twee of drie maanden geleden

School begint nu ook bijna terug, maar voor het zover is ga ik naar het carnaval in Encarnacion. Dat is uiteraard niet zo groot als dat van Rio de Janeiro in Brazilië, maar volgens velen toch wel zeer de moeite. Ik heb het programma al gezien en het ziet er goed uit, en ook het gezelschap zal zeker de moeite zijn We zijn met een stuk of twintig-vijfentwintig van AFS die mee gaan en ik kijk er al super naar uit! Het hotel heeft vijf sterren, en blijkbaar vonden ze dat bij elke ster een zwembad hoorde, en in deze hitte is dat wel handig

Begin januari was er ook nog “Driekoningen”, een concept dat ietwat anders wordt gevierd dan bij ons. De nacht voor Driekoningen zetten ze een schoen aan hun deurkamer, en net zoals wij ook doen bij Sinterklaas hoort bij die schoen ook iets voor de Koningen. Aangezien Driekoningen iets is voor kleine kinderen werd dat bij ons thuis niet gevierd (mijn nichtje is voor de vakantie bij haar oma), maar in San Lorenzo werd er wel een hele hetse van gemaakt. Het traditionele geschenk is een fiets, dus er werden veel fietsen weg gegeven op televisie aan gelukkige winnaars enzo, best wel leuk om te zien. Driekoningen is dus niet alleen een Belgisch concept, maar wordt wel ietwat anders gevierd. Paraguay blijft, na zes maanden, nog altijd even interessant als tijdens de eerste maand dat ik hier was!!!

Ziezo, dat was het voor deze maand, maar geen zorgen, ik zal gauw terug zijn met mijn verslag over Encarnacion! Besos y hasta luego

Meliena!!!

Foto’s Uruguay

Agnes

Op weg naar Uruguay…

Yrsa en Agnes

De eerste dag aan het strand

Verse vis

De vis werd voor je ogen gefileerd en onmiddellijk verkocht, best wel interessant om te zien

havenbewoners

En natuurlijk waren er ook altijd de reusachtige zeeleeuwen die maar al te graag de restjes opaten

we brachten ook een bezoek aan Isla Gorriti

de twee verbrande kamergenotes

en natuurlijk zorgden Agnes en Liesbeth ervoor dat ze die dag zeker niet nog meer zouden verbranden

En op de terugkeer naar huis bedankte de bus ons voor onze voorkeur

Veel foto’s!

Ik en Agnes

Agnes en Sören

Agnes

Agnes heeft haar “colacion” (een soort van afstudeerfeest in Paraguay) en normaalgezien is het de gewoonte om een wit kleed te dragen dat tot op je enkels komt, maar goed, daar kwam zij onderuit

kersteten

De Amerikanen eten het met “Thanksgiving”, de Paraguayanen eten het met kerstmis. En ja, ik was erbij toen ze het de nek oversneden, toch wel speciaal om zien.

Agnes haar verjaardag in El Santo

Van links naar rechts: Charlotte, Paulien, Agnes, ik, Sarah en Olivia

de kerstboom

Uiteraard van plastiek, maar in mijn ogen een van de mooiste die ik had gezien in Paraguay

de kerststal bij ons thuis

Hier in Paraguay is het de normaalste zaak van de wereld om allerlei beelden bij de kerststal te hebben die eigenlijk niet bij het kerstverhaal thuis horen

de hele familie

links van voor naar achter: oude broer Gary, zijn vrouw Pamela, hun dochtertje, mijn grote zus Nidin, Ilse, (de vriendin van mijn broer), mijn broer Marvin.

rechts van voor naar achter: mijn kleine zus Nadine, mijn papa en mijn mama

de buurjongen Joël en zijn mamie

Deze kleine jongeman is echt suuuuuperschattig, twee jaar oud en absoluut niet nieuwsgierig!

Canela en haar puppies van 1 dag oud

De puppies waren de vorige dag geboren, helaas was ik toen net niet thuis, maar ze zijn wel reuze schattig! Er zijn zeven zwarte en 1 wit met zwart, en het laatste gaan we houden. Ik wenste dat ik er eentje mee naar huis kon nemen, maar ik denk niet dat mama en papa daar zo blij mee zouden zijn