middernachtbedenkingen :)

Tegenstellingen leren ons het leven altijd net iets meer appreciëren. Als we net in de gietende regen hebben staan wachten op onze bus zullen we het waterige zonnetje meer appreciëren. Als we razende honger hebben zullen we een stapel boterhammen met meer smaak opeten. Honger is de beste saus, niet waar? En als we lijden aan een gebroken hart zullen we de liefde die we van anderen krijgen 1000 keer meer appreciëren.

Er resteren mij hier slechts twintig weken in Paraguay, voor mij maar een mager getal. Tussen Paraguay en België bestaan veel verschillen die mij het leven zoveel keer meer hebben doen appreciëren.

Voor ons is het heel vanzelfsprekend dat we met onze fiets naar feestjes kunnen of als het te ver is iemand ons brengt en komt halen.
Voor ons is het vanzelfsprekend dat als we met ons lief op onze kamer zitten de mensen ons wat privacy gunnen.
En voor ons is het vanzelfsprekend dat we zonder al te grote problemen ‘s avonds het openbaar vervoer kunnen nemen.
Maar dat is het eigenlijk niet.
ÇHier in Paraguay wordt er alleen naar feestjes gegaan als je iemand kent die over een auto beschikt, kan rijden en ook zin heeft om naar dat feestje te gaan.
Voor de Paraguayanen maakt het niet uit hoe lang je al samen bent met je lief, maar alleen met twee op 1 kamer die niet de woonkamer is, is ondenkbaar. Ik zie mijn grote zus vaak genoeg buiten zitten met haar vriendje. Laatst stelde ik zelfs voor om samen een film te kijken maar dat ging niet want papa was in de woonkamer naar de voetbal aan het kijken en alhoewel Nadine ook een tv en dvd-speler op haar kamer heeft konden we daar niet kijken omdat Nidin haar vriendje erbij was.
En hier in Paraguay nemen alleen waaghalzen de bus na acht uur. Ikzelf ben al meer dan 1 keer bij Agnes blijven slapen omdat we de tijd uit het oog waren verloren en het té gevaarlijk was op straat. Gelukkig heeft mijn familie daar geen problemen mee zolang ze weten waar ik ben en ze een nummer hebben om naar te bellen.

Het maakt niet echt uit of je nu voor drie, zes of twaalf maanden op uitwisseling gaat maar ik denk dat iedereen na zijn terugkeer zijn eigen cultuur meer gaat appreciëren. We worden meer verdraagzaam ten opzichte van andere culturen maar tegelijkertijd worden we ook meer patriottisch.

Ik weet nu ook waarom er in het contract van AFS staat dat je moet terugkeren op de vastgelegde datum. Het klinkt voor sommige mensen misschien wat dom want wie wil nu niet terugkeren naar thuis, maar ik denk dat er best veel zijn. Ze willen misschien wel terugkeren naar huis maar zijn bang voor de gevolgen. Mensen die voortdurend vragen hoe het was, wat je allemaal hebt gedaan, die zeggen dat je veranderd bent, die willen weten wat je gaat studeren, of je al vakantieplannen hebt gemaakt, het kan allemaal een grote overrompeling zijn. (Voor mama, papa en de rest van de familie: ik weet dat jullie ongelooflijk nieuwsgierig zijn om al mijn avonturen te horen maar aub, overval me niet met vragen, het zal er na een tijdje wel vanzelf uitkomen:))
En dan is er nog de befaamde omgekeerde cultuurschok waarvoor iedereen ons waarschuwt. Het moment waarop je je plotseling realiseert dat het allemaal voorbij is en dat je verder moet met de rest van je leven. Er zijn er die dan vallen in een zwart gat, die alleen maar terug willen naar hun gastland en absoluut geen idee wat ze met hun leven moeten aanvangen. Ik denk dat iedereen dat wel wat heeft maar dat sommigen dieper vallen dan anderen. Ik doe nu al mijn best om dat te voorkomen en zorg dat ik iets om handen zal hebben tijdens de grote vakantie. Gelukkig heb ik mijn vriendje waarop ik altijd kan rekenen. We zijn er in geslaagd om onze relatie te behouden en in mijn ogen zelfs te versterken gedurende deze zes en en een halve maand, iets wat ik nooit had gedacht toen we net samen waren. Maar ik weet nu dat we het zullen halen. We zijn inderdaad nog jong maar als je samen een AFS-jaar aankan, dan kan je veel aan. Bij deze, Thomas, liefje, ik zie je graag
Voor de rest heb ik natuurlijk ook nog mijn familie en mijn twee schatten van zussen waar ik altijd op kan rekenen en ik heb bovendien geleerd wie mijn echte vrienden zijn. Bedankt aan iedereen die trouw mijn avonturen heeft gevolgd en mij niet vergeten is in dit Zuid-Amerikaanse gat . Ik weet dat ik niet altijd even goed op jullie vele mailtjes heb geantwoord en ik besef dat jullie soms meer vragen hebben dan ik mij realiseer. Maar geen nood, antwoorden zullen jullie zeker krijgen, ook al duurt het een tijdje!
Goed, ik ga hier afsluiten en aan het eind van de maand krijgen jullie te horen hoe school mij vergaat

Dikke kussen en tot binnenkort,
Meliena