Reisverslag Buenos Aires

Van zeven april tot dertien april verbleef ik onder het gezelschap van de twee Yslandse meisjes Agnes en Yrsa in Buenos Aires. Het waren zeven wonderlijke dagen die ik nooit zal vergeten. Maar mijn verhaal begint niet op zeven aprilm al op zes april werd het startschot voor Buenos Aires gegeven.
Agnes en ik bleven bij Yrsa thuis slapen en haar mama zou ons dan in de vroege uurtjes van zeven april naar de luchthaven voeren. We aten een heerlijke bananencake en waagden onszelf in het (niet verwarmde) zwembad. We waren allemaal heel opgetogen om naar Buenos Aires te gaan, want was BA niet de hoofdstad van wat men ook wel het “Europa” van Zuid-Amerika noemde? We zouden het snel genoeg ontdekken!
De vlucht verliep vlot en zonder vertraging, zodat we rond tien uur in de luchthaven landde. Na wat zoeken hoe we het best naaronze hostel konden gaan besloten we een taxi te nemen en met ons drie de kosten te delen. De hostel waarin we verbleven is algemeen bekend bij de meeste taxichauffeurs , wat dus wel veel dingen vergemakkelijkte, en rond elf uur ‘s morgens dropte onze taxichauffeur ons af voor Millhouse hostel.
We waren allemaal wat moe van de vlucht en konden dus niet wachten om naar onze kamer te gaan, maar er was blijkbaar iets mis gegaan met de online reservatie zodat we onze eerste nacht in een vier-persoonskamer zouden slapen en de vijf overige nachten pas in de veel goedkopere “dorm” terecht konden. Goed, ons maakte het niet veel uit, zolang we maar een plaats hadden om te slapen.
We installeerden ons in onze kamer, trokken andere kleren aan en verkenden de stad een beetje. Vlak bij onze hostel was de eerste toeristische “attractie” al gemakkelijk te zien: de obelisk.

de obelisk

Daarna waren we van plan om (met behulp van onze kaart) naar het Roze Huis te wandelen maar onderweg stootten we op de winkel/wandelstraat Florida en besloten dat het Roze Huis er de volgende dag ook wel nog zou staan

agnes en ik op Florida

We keken wat rond, Agnes kocht haar eerste aankoop van de trip en toen vijf uur gepasseerd was besloten we dat het genoeg was geweest voor die dag en keerden we terug naar de hostel. We namen een snelle douche, rustten wat uit en gingen op zoek naar iets gezelligs waar we konden eten. Zo’n gelegenheid diende zich gelukkig net om het hoekje aan en na een kijkje te hebben genomen op het menu besloten we dat het het proberen waard was.
We waren alledrie blij om in Argentinië te zijn en dat straalde waarschijnlijk wel af op onze gezichten, maar op de een of andere manier straalde Yrsa blijkbaar meer dan ons want zij was het die (onbedoeld) het telefoonnummer van Roberto Rodriguez bemachtigde, Ik moet je niet vertellen dat we nog lang gelachen hebben met die arme Roberto die haar op een serviette had toegeschreven: “Je bent het mooiste meisje dat ik ooit al heb gezien en ik kan het echt niet geloven!” Tijdens happy hour genoten we van een cocktail (twee voor een) en live muziek van het jazzbandje Pica Pica

poster Pica Pica

Moe maar tevreden kropen we die avond in bed.

De volgende morgen moesten we er weer vroeg uit want onze gratis toer begon al om elf uur en voor die tijd moesten we nog uitchecken en naar het ontmoetingspunt van de toer wandelen.
Op het Meiplein (voor de kenners van het spaans: Plaza de Mayo) vonden we onze gratis gids Gaston en een eindje verderop nog een groepje deelnemers. Gelukkig sprak iedereen Engels en met een goed humeur begonnen we aan de toer. In de twee uur die volgden legde Gaston de geschiedenis van de stad en zijn wonderlijke gebouwen op een erg amusante en interessante manier uit. Als je ooit naar Buenos Aires gaat kan ik het zeker aanbevelen. Gaston spreekt vloeiend Spaans én Engels, dus iedereen kan makkelijk volgen.
De toer begint op het Meiplein voor het regeringshuis en passeert langs het Roze Huis, Cafe Tortoni en loopt de hele Meilaan (Avenida de Mayo) af. OP het einde van de Meilaan kom je de obelisk tegen en dan zit de toer erop. We namen als afscheid nog snel een foto van ons met gids Gaston en vandaar vervolgden we onze weg.

wij met gids Gaston

Die namiddag namen we de metro (een duidelijk en snel vervoermiddel) naar shopping Abasto en Agnes was zó blij om er een Zara tegen te komen dat ze hem bijna helemaal leegkocht, maar gelukkig konden Yrsa en ik haar toch nog een beetje tegenhouden. Ikzelf hield het op een jeansbroek en Yrsa op een eenvoudig topje (ik zal voor de mannen maar niet opsommen wat Agnes allemaal gekocht heeft ). We aten een vieruurtje in Starbucks en besloten om na een namiddag winkelen wat geld te besparen en ons eigen avondeten te maken in de keuken van de hostel. Het resultaat was een tonijnsalade met olijven en fettakaas voor mij en Agnes en voor Yrsa sandwichen met Nutella.
Die avond installeerden we ons ook in onze nieuwe kamer en maakten meteen kennis met onze kamergenoten: Ed en Lauren, een koppel uit Wales dat na hun studies besloten had te wereld af te reizen, en Sarah en Karinn, ook twee mid-twintigers die hadden besloten om een stapje in de wereld te zetten, maar dan op hun eentje. Het klikte meteen met Ed en Lauren en samen hebben we toch heel wat gelachen. Ze waren al een tijdje onderweg en hadden landen zoals Nieuw-Zeeland, Australië, Indonesië, Thailand enzovoorts bezocht en dus al heel wat meegemaakt. Het was best wel leerrijk om te horen en ik heb heel wat inspiratie opgedaan voor wat te doen na mijn studies. Die avond werd de tweede rustige avond op rij.
Donderdag zijn we behoorlijk laat opgestaan en naar de haven gewandeld. Onderweg zijn we een kleine kerk tegen gekomen en omdat het die dag Witte Donderdag was besloten we een kijkje te nemen. Na dat korte intermezzo hebben we wat langs de rivier gewandeld en een bezoek gebracht aan een oude fregat dat nu functioneerde als museum. Het was de twee pesos zeker waard!! (1 euro= 4.5 pesos)

het kerkje

Zoals je kan zien was hij al op heel veel plaatsen in de wereld geweest!
In de vroege avond brachten we ook een bezoek aan het Congresplein (Plaza de Congreso) waar op dit moment de buddy bears staan. Buddy Bears is een initiatief van Unicef en bijna elk land heeft zijn eigen beer. Met deze beer tonen we aan dat we met ons land willen werken aan meer verdraagzaamheid in de wereld (voor meer info neem eens een kijkje op www.buddy-bear.com).
België had (uiteraard!) zijn eigen beer maar na lang zoeken moesten Agnes en Yrsa teleurgesteld vast stellen dat een beer van IJsland er niet tussen zat. De beer van Paraguay hebben we wel gevonden, maar die was bijlang niet zo mooi als die van ons kleine Belgenlandje. Zie zelf maar!

ik met de beer van België

wij met de beer van Py (in het midden)

Omdat Argentinië ook bekend staat voor zijn steaks besloten we om die avond een lekkere steak te eten, maar dat viel eigenlijk wel wat tegen. Misschien waren onze verwachtingen net iets te hoog, maar de steaks arriveerden ongewoon snel en alhoewel ik mijn steak medium rare had besteld was hij eerder goed gebakken. En zoals we later merkten ook wat overprijst. Maar goed, het kan altijd erger.
Op de terugweg struinden we een paar kleine marktjes af en kochten we souvenirs voor de familie thuis en ook voor onszelf. We zagen de obelisk volledig verlicht en ik waagde snel mijn leven om er (speciaal voor jullie) een foto van te nemen. Ik hoop dat hij een beetje de moeite waard is!

de obelisk "at night"

Terug in de hostel ruimden we onze puinhoop op en probeerden Yrsa’s nieuwe boxen uit –> een uitstekend koopje!

Yrsa met haar boxen

De volgende morgen waren we (voor de derde keer op rij) opnieuw te laat voor het ontbijt en dus besloten we om het hoekje een brunch te nuttigen. Die brunch viel echter uit in een grote lunch, want het was een gigantische hamburger die we waarschijnlijk net met twee, laat staan alleen zouden opkrijgen. Ook kwamen we twee Hollanders tegen die behoorlijk onbeleefd tegen mij waren, misschien waren ze wel jaloers op mijn prachtige en veel beschaafder Vlaams accent
We rustten wat uit in een mooi park en liepen een paar vlooienmarktjes af, maar dat bracht niet veel op behalve veel foto’s

ik en Agnes

Yrsa

Op weg naar huis volgden we een impuls van Yrsa om een plaatselijk toeristenbureau binnen te lopen dat ook entrees voor tangoshows verkocht en met ons drieën besloten we naar een meer traditionele show te gaan in “Cafe los Angelitos”. De show duurde iets minder dan twee uur en was prachtig, er werd niet alleen gedanst maar ook gezongen en er werd gezorgd dat de liveband zeker niet werd vergeten. Het was een shitterende avond en als je de dansers vol passie op het podium zag dansen kreeg je zelf ook wel zin om een paar passen uit te proberen. Na dat ons busje ons terug bij de hostel had afgezet bleven we nog wat beneden hangen en waagden ons zelfs aan een partijtje biljart met Ed en Lauren.

Yrsa en ik

Agnes en Yrsa

Op onze voorlaatste dag besloten we om een goede (klein)dochter te zijn en kaartjes te sturen naar de hele familie. We kochten onze kaartjes, bewapenden ons met drie stylo’s en gingen naar de tuinen. Voor we ons aan het werk zetten besloten we onze jeugdigheid nog eens te vieren door te schommelen maar toen een klein kindje aan zjn mama vroeg “¿Mama, eso puede romper o no?” (Mama, kan dat breken of niet?) besloten we dat we onze jeugdigheid ook wel op een andere manier konden vieren.

Agnes en YrsaWe wandelden verder naar een van de dichtsbijzijnde tuinen, spreiden mijn sjaal uit in het gras en begonnen met onze kaartjes te schrijven. Afin, ik schreef mijn kaartjes terwijl Yrsa en Agnes geduldig wachten tot ik ze zou vertalen in het Engels en zij ze dan konden vertalen in het IJslands om op hun buurt naar hun familie te sturen, met andere woorden, IK heb de kaartjes van Agnes en Yrsa geschreven Dat vertalen nam behoorlijk wat tijd in beslag want sommige van mijn uitdrukkingen waren typisch Vlaams. Goed, na die vertaaloefeningen planden we verder onze dag want we hadden toch nog een paar uur te vullen voor de dag om was. We wandelden langs de zoo, beklaagden dat we bijna terug moesten naar Paraguay en namen de metro naar de hostel. Yrsa

Ik deed een klein dutje terwijl Yrsa en Agnes hun kleren wat op orde brachten en toen ik een uurtje later wakker werd hadden Agnes en Yrsa besloten dat we op aanraden van Yrsa’s Argentijnse “nicht” steak zouden gaan eten in de shopping. We wisten niet goed wat te verwachten, een restaurant in een winkelcentrum kon toch niet zo veel voorstellen, dus gingen we casual gekleed op weg naar de metro. Wat we in de shopping aantroffen was geen restaurant maar wel iets dat werkte met een aanschuifsysteem en plastieken borden en bestek. Gelukkig maar dat we ons niet helemaal hadden opgedoft. Ondanks het feit dat het servies allemaal wegwerpbaar was, was het een supergoede steak en dat voor een weinig geld, we hadden het getroffen die avond! We deden nog wat aan “windowshopping” en genoten van een warme chocomelk op het terras van Starbucks. Voor we het goed en wel beseften sloeg de klok half elf en werd het tijd om terug te gaan. We waren van plan geweest om de metro te nemen, maar die was al gesloten en we zagen ons gedwongen om een taxi te nemen. Toen we terug kwamen was er veel commotie beneden en toen we vroegen wat er aan de hand was bleek dat onze hostel zorgde voor ingangskaarten en vervoer naar de grootste club van Buenos Aires, “Pacha”. We besloten dat we maar 1 keer de kans zouden krijgen om met deze mensen uit te gaan in Buenos Aires en grepen dan ook de kans met beide handen. Het was een grote hap uit ons budget maar vast en zeker de moeite waard!!

Yrsa, ik en Lauren

Ed

Yrsa en Marco (UK)

Maar als ik moet kiezen tussen Paraguay en Buenos Aires om te feesten, dan kies ik toch wel voor Paraguay, veel goedkoper en (volgens mij) toch wel betere muziek. Maar het was toch wel een ervaring op zich!
Omdat het nachtleven daar pas rond twee uur begint gaat het verder tot in de vroege uurtjes en ik denk wel dat iedereen blij was toen we om half zeven in ons bedje konden kruipen. We sliepen bijgevolg ook een gat in de namiddag maar rond twee uur werden iedereen op onze kamer dan toch wakker. Ed en Lauren vroegen zich af waar ze goedkoop maar toch lekker konden eten en dus namen we ze mee naar een pizzatent in de buurt die ondanks dat het Pasen was toch open was. Na een heerlijke lunch scheidden onze wegen zich en ik weet niet naar waar die van Lauren en Ed leidde maar wij namen de metro naar het Meiplein en bezochten de kathedraal. Er was een mooie mis met een schitterend koor op de achtergrond. We hadden gehoopt om ook een rondleiding te krijgen in het Roze Huis maar wegens Pasen werden er geen toers gegeven. Helaas!
Op aanraden van de gids van dinsdag namen we ook een keer de A-lijn van de metro, die de eerste lijn was in de stad en nog de originile wagons had met deuren die je met de hand moest openen.

de oude wagon

en zijn deuren

Ook op aanraden van onze gids gingen we iets gaan drinken in Cafe Tortoni, een 150 jaar oud koffiehuis dat veel beroemdheden had geserveerd maar nu vooral toeristen zoals ons aantrok. We zaten daar een tijdje op ons gemak want aangezien onze toer in het Roze Huis in het water was gevallen hadden we tijd op overschot.

Ik, Yrsa en Agnes

We bespraken hoe we ons de volgende dag nuttig konden bezighouden want alhoewel we al om elf uur moesten uitchecken vertrok ons vlucht pas  ‘s avonds en hadden we dus de hele dag te vullen. We regelden ook ons vervoer naar de luchthaven en na dat iedereen zijn drinken had opgedronken en een bezoek had gebracht aan het toilet wandelden we zeer op ons gemakje terug naar de hostel. Ik maakte mijn spullen wat op orde want ik had geen zin om de volgende morgen die puinhoop op te kuisen. Daarna haalde ik een paar uur slaap in dat ik die nacht had gemist terwijl Agnes en Yrsa naar het cafe/restaurant van de eerste avond gingen. Ik haalde hen later in en bestelde een heerlijke milkshake en toen een beetje later opnieuw pica pica (het groepje van de eerste avond) kwam opduiken bleven we een wat langer dan gepland, dus het was met wat vertraging dat we in ons bedje kropen… De laatste nacht, tot onze grote spijt…
De volgende dag deden we wat noodzakelijk was: uitchecken en postbode spelen. Yrsa had van haar gastmama een pakketje gekregen dat ze bij diens tante moest afleveren, en ik denk dat we daar toch wel redeljk lang zijn blijven plakken. Afin, het was al rond twee uur tegen dat we daar buiten waren, maar het was echt een supervriendelijk mevrouwtje die voornamelijk alleen was in haar grote appartement, dus het was met veel plezier dat we daar langs gingen. Na onze lunch waren we eigenlijk een beetje zonder activiteiten, dus wandelden we naar de carfourre en kochten sandwichen en een pot nutella en rustten we wat uit in de zalige zetel in de hostel. En na het zien van “A corpse bride” was het zover en was onze taxi daar. Het zat er definitief op, en we moesten terug naar Paraguay. De vlucht was heel snel over en gelukkig stond Yrsa haar mama ons al op te wachten toen we uit de terminal kwamen en daar opeens had ik een flash forward, van een Belgische mama en papa die op mij stonden te wachten, een dag die hier heel snel zal komen. En ondanks het feit dat ik mij rot heb geamuseerd in Buenos Aires was ik toch wel blij om terug in het vertrouwde Paraguay te zijn…